Zdaniem innych słowa ret kin są skróconą wersją zwrotu oznaczającego "rzuć sieć (i idź za rzekę (Dobrzynkę))" . Wskazywać by to miało, iż leśne i niezaludnione obszary dzisiejszej Retkini były miejscem osadnictwa zbiegów chłopskich z okolic położonych na południowy zachód od dzisiejszego osiedla, zaś owa "sieć" nie oznacza sprzętu rybackiego, a myśliwski; tamtejsi chłopi z osad służebnych mieli bowiem obowiązek corocznego dostarczania księciu sprzętu myśliwskiego.

Najdawniejsze dzieje Retkini

Najstarsze ślady osadnictwa ludzkiego na terenie dzisiejszego osiedla pochodzą z okresu neolitu.

Do II wojny światowej Retkinia była podłódzką wsią, której istnienie potwierdzone jest od XIV wieku. Najstarsza pisana wzmianka o tej osadzie, nazywanej wówczas Retkiń, pochodzi z 1398 r., z dokumentu powołującego parafię pw. Św. Mateusza w Pabianicach. Aż do początku XIX w. była to niewielka osada, związana nie z Łodzią, a z pobliskimi Pabianicami, gdzie m.in. mieścił się kościół parafialny dla mieszkańców Retkini.

Od późnego średniowiecza wieś wchodziła w skład Klucza Pabianickiego dóbr kapituły biskupiej z Krakowa, a administracyjnie wraz z Łodzią leżała w granicach województwa łęczyckiego.

Dzieje Retkini aż do końca XVIII w. znane są jedynie fragmentarycznie, jednak z niezbyt licznych istniejących dokumentów wynika, iż osada przechodziła koleje losu typowe dla innych miejscowości leżących na granicy Wielkopolski i Mazowsza, tj. tzw. ziemi sieradzko-łęczyckiej. I tak np. zachowały się informacje, iż w 1466 r. grunty retkińskie zajmowały obszar 12 łanów, zaś samą osadę zamieszkiwało 5 zagrodników, 24 kmieci i 1 komornik. Wkrótce potem Retkinia znacznie zubożała, co było wynikiem dwukrotnego przejścia przez osadę wojsk najemnych (w 1475 i 1479 r.). Z innych źródeł wiadomo zaś, iż w początku XVI w. liczba mieszkańców wsi znacząco spadła w wyniku kilku zaraz, jakie w owym czasie pustoszyły Polskę. Ubytek ludności był tak duży, iż w 1529 r. arcybiskup Jan Łaski czasowo zwolnił Retkinię z obowiązku płacenia dziesięciny.

XIX wiek

Po upaństwowieniu dóbr kościelnych w roku 1797 Retkinia stała się własnością rządową, początkowo rządu pruskiego, a od 1807 r. ? Księstwa Warszawskiego, zaś potem ? Królestwa Polskiego.

Około roku 1830 rząd Królestwa Kongresowego przeprowadził scalanie i komasację gruntów wsi Retkinia, tworząc nowy podział przestrzenny wsi na kilka obszarów osiedleńczych. Powstały wówczas kolonie: Piaski, Brzózki, Zagrodniki, Działy, Długa Kolonia, Mała Kolonia.

W 1839 r. rząd sprzedał 15 włók lasu z obrębu Retkinia Janowi i Konstantemu Siemiętkowskim, którzy wkrótce odsprzedali go kolejnej osobie. W roku 1841 od rządu Królestwa Polskiego wieś Retkinię (oraz inne dobra w okolicy, m.in. tereny późniejszej wsi Lublinek) nabył wysoki urzędnik administracji rządowej, Mateusz Lubowidzki. Lubowidzcy systematycznie rozprzedawali swoje posiadłości i w roku 1854 sprzedali Retkinię Wilhelmowi Nenckiemu, w którego posiadaniu wieś pozostawała do uwłaszczenia w roku 1864

Ze źródeł historycznych wiadomo, iż w 1851 r. największa część Retkini ? osada Zagrodniki została w znacznej mierze zniszczona przez wielki pożar.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Retkinia